Vlekje.
Donderdagavond: Na een lange werkdag zit ik altijd graag even op de bank met een home made bakje koffie de televisiekanalen af te zappen. Zo af en toe nog wat flitsen opvangen van wat er in de niet-echte wereld, die televisie heet, gebeurt. Op die manier kan ik morgen op het werk in ieder geval weer doen alsof ik van alle priet- en andere praat op de hoogte ben.
De telefoon gaat: het is Pascal met de vraag of ik misschien nog een stukje kan inbrengen voor de volgende SRS daar hij nu echt tegen een deadline aanzit en een geplande publicatie niet doorgaat. Het hoeft niet echt perse, maar hij gaat binnenkort met vakantie en wil zijn SRS-zaakjes ook deze keer weer uitstekend in orde hebben. "Ik wil je niet onder druk zetten , maar als je iets hebt dan kan ik eventueel. keuzes maken. Als je niets hebt, is het niet erg hoor maar wanneer je al iets op de plank hebt liggen , wil ik je vragen of……….".
Als een volleerde diplomaat doe ik geen enkele toezegging dan dat ik erover na wil denken en in ieder geval mijn best zal doen. Op dat moment was mijn inspiratiebron min of meer leeg, hoewel de bodem niet droog stond. Echter onvoldoende om snel een emmer mee te vullen.
Wat doe je dan: dan schrijf je wat hierboven staat en je blijft maar doorschrijven totdat zich uiteindelijk een verhaaltje vormt.
Dit, beste lezers, om u er op te wijzen dat ook u dat kunt.
Maar nu terug naar het vlekje.
Wedstrijd in Cuijk (Brabant) en we hebben er deze avond weer zin in. Het is Paasweekend en we hebben gisteren een heerlijke lange wandeling gemaakt en de afgelopen dag op gepaste wijze van de zon genoten. Helaas heeft zich dit bij ook op mijn gezicht afgetekend en ik zie voordat we afreizen dat er op de plaats waar vroeger een snor en baard zat, weer rode vlekken opgedoken zijn die zich na inspanning en transpireren, nog eens extra zullen manifesteren.
Ik zal er mijn dansen niet door laten beïnvloeden maar ook mij is ijdelheid niet geheel onbekend en het zit me toch wel enigszins dwars. Als is het maar dat de dames dan misschien denken, dat ik iets ernstigs heb en me om die reden minder willen kussen. Dat komt wel in orde, zegt mijn steun en toeverlaat en kust me.
Immers het wondertasje gaat ook mee.
Ongelooflijk toch wat daar allemaal uit kan komen aan mooimakers en camouflage artikelen. En jawel hoor, voor mij komt er ook een stift en spiegeltje boven drijven. "Tip hiermee even op de aangetaste plekken en smeer het dan een beetje uit", krijg ik als advies mee.
Dat ik op 56 jarige leeftijd make-up gebruik, zal ik maar niet aan mijn vele no-nonsens broers vertellen.
Het resultaat van het smeren mag er echter zijn en ik ga tien minuten later met een gerust hart met mijn partner de dansarena in. We staan in afwachting van de Engelse Wals enkele passen van elkaar en ik ontvang direct van haar signalen dat er iets niet in orde is bij mij. Is mijn strik weer scheef gaan hangen, denk ik , maar ik voel dat deze goed zit. Of heb ik een knoop vergeten te sluiten? Snelle onopgemerkte controle levert niets op en toch weer enigszins van mijn stuk gebracht, beginnen we de strijd.
Na afloop van de eerste ronde , krijg ik van haar te horen dat er een vlek midden op mijn hemd zit en ook nog eens zeer zichtbaar. Mijn partner was zo verstandig om niets meer onder het dansen te zeggen ter voorkoming van verminderde concentratie. Ze had mijn eerste paniekerige blik immers gezien na haar eerste non-verbale tekens.
Inderdaad een vlek midden op mijn hemd. Alsof ik onder een broedende reigerkolonie had gewandeld. De oorsprong kon ik in eerste instantie niet thuisbrengen, maar snel realiseerde ik me dat ik w.s. met mijn vingers in het gezicht had gestreken en onbewust make-up had uitgesmeerd.
Snel naar de wastafel en tevergeefs met koud water de strijd met de vlek
aangegaan. Navraag bij teamgenoten leverde geen 2e hemd op, maar wel begaanheid met het euvel. Heb nog even typex overwogen, maar dat had niemand bij zich.
Carina, de altijd meedenkende duizendpoot, kwam zelfs met een tube tandpasta tevoorschijn en zei dat het daarmee ook wel eens wilde lukken. Helaas, geen warm water voorhanden. Toch flink ingesmeerd en uitgeboend, maar helaas. Ik rook wel lekker, het was 'Signal' tandpasta, voor de liefhebbers.
Het vlekje werd in ieder geval niet groter (om maar eens een bekende Limburger te citeren), maar volgens mij was deze toch iets verbleekt toen we in halve finale moesten aantreden. Gelukkig was de jury van dien aard dat deze enkel het dansen hebben gewaardeerd en ook gedacht hebben: nou ja een vlekje!
Het vlekje heeft in ieder geval nog eens de constatering opgeleverd dat we met fijne teamgenoten te maken hebben en tevens dat ik waterproof make-up zou moeten aanschaffen en dan het beste mijn hele gezicht zou kunnen insmeren, waarna ik het thuis weer zou kunnen afboenen.
Daar moet ik toch nog even over nadenken, want ik heb toch ook iets van mijn broers in mij.
rijzen en dalen
