Toetjes.
" En als je er ook nog eens een paar kilo arrogantie overheen gooit, vliegen de crossen je om de oren". Met deze niet mis te verstane woorden begeleidt Clara de laatste lijn die we maken tijdens onze priveles.
Van de ene kant voelen we ons gestreeld door het compliment dat we hier indirect in horen, maar van de andere kant belast het ons wel met een opdracht en dat is, in ieder geval voor mij, niet de gemakkelijkste, namelijk arrogantie uitstralen terwijl je denkt het niet te hebben.
Eerst maar eens het woordenboek er op na slaan: Arrogant = aanmatigend,laatdunkend. Verder zoeken levert ook verwaand op.
Arrogante of neerbuigende mensen plaatsen zichzelf op een voetstuk. Ze voelen zich beter of belangrijker dan anderen. Vaak demonstreren ze hun meerderwaardigheid door de minderwaardigheid van anderen te benadrukken.
Als ik dit zo lees, zinkt de moed me in de schoenen, want dit zijn geen kenmerken die ik mezelf toedicht en ik moet ze me wel eigen maken.
Ik voelde me dan ook wel uitgedaagd door het advies van Clara. Ik kon me namelijk voorstellen dat deze saus over ons dansen gegoten moest worden. Het advies herkennen gaat tenslotte vooraf aan het advies opvolgen.
Wedstrijddansen is tenslotte meer dan alleen maar de passen kennen. Het showelement is er onlosmakelijk aan verbonden.
Ga daar maar aan staan, dacht ik. Eerst maar eens verwoede pogingen voor de spiegel doen: in verschillende variaties trok ik mijn wenkbrauwen bij elkaar, kneep een oog een ietsje dicht, keek met een mengeling van droefheid en nonchalance naar mijn maar niet arrogant wordende snufferd. Ik durfde het niet mijn partner te tonen, wetende dat we beiden dan of snel zouden kronkelen van de slappe lach of dat ik me door haar reactie zo beledigd zou voelen dat er een halve dag van onderling stilzwijgen zou volgen.
O kon ik maar net zo arrogant zijn als Bill Clinton toen hij staalhard in de camera zei geen sex met Monica te hebben gehad. Of de arrogantie tentoonspreiden waarmee Louis van Gaal denkt de vloer aan te vegen met een journalist die tenminste probeert een kritische vraag te stellen.
Ik zou een lichaamstaal moeten leren te tonen die haaks stond op een gevoel waarbij denderende zenuwen door mijn slappe benen trokken.
In mijn herinnering kwam de situatie naar boven waarbij ik als kind met een hostie op de tong die lange gang weer terug naar de bank achter in de kerk moest lopen, terwijl de rest van de kerk je aandachtig bekeek en beoordeelde op je devotie. Had ik ook maar niet achterin moeten gaan zitten!
Iets dergelijks zou ik nu ook eigenlijk moeten zien te vinden. Een oefensituatie waarin ik naar anderen mijn onverschilligheid kon laten blijken en kon laten voelen dat, dat wat ik aan het doen was, ook goed was en volledig onder controle had.
Ik zou een dergelijke situatie kunnen gebruiken om te oefenen in het aankijken van anderen met de nodige zelfverzekerdheid. Ik zag en zie die bijvoorbeeld ook bij Fon en Cor. Die Cor presteert het zelfs om onder het dansen wel eens zijn tong uit te steken. Natuurlijk niet in de richting van de jury maar in die van mij. En dan mag je toch wel van arrogantie spreken, lijkt me.
Ik heb er ook nog eens de boekenkast op nageslagen of de vele voorgangers van dr. Phil nog goede suggesties hadden. Echter deze verzandden allemaal in algemeenheden en gaven me geen gerichte handvatten cq. oefeningen. Luister naar je lichaam en trek je van de ander niets aan; geloof in jezelf en meer van dat soort cliche's die geen zoden aan mijn dijk zetten.
Moedeloosheid kwam langzaam om de hoek kijken, totdat
totdat ik toevallig tijdens een tweetal vakanties ( Mallorca en Madeira) het voor mij ultieme hulpmiddel vond.
Eigenlijk zo dicht bij de hand dat je er bijna aan voorbij zou lopen. Om u, die misschien momenteel met hetzelfde euvel rondloopt , op weg te helpen , zal ik ontvouwen op welke wijze ik heb geoefend om aan de woorden van Clara tegemoet te komen.
Daartoe hoeft u niet perse naar genoemde bestemmingen te gaan , maar wel dient u een vakantiehotel te nemen waarbij u minimaal half pension reserveert.
In dergelijke hotels wordt de warme maaltijd over het algemeen in buffetvorm geserveerd, waarbij de gasten met hun bord langs alle lekkernijen worden geleid en verleid tot het meer nemen dan goed voor ze is.
Het leermoment komt na de warme hap en bestaat uit de desserttafel, bij de zogenaamde "toetjes". En daar nu kunt u uw arrogantie oefenen.
Daar wij meestal wat later aan tafel kwamen , zagen we veel borden met gerangschikte en gestapelde toetjes voorbij komen. Maar mij vielen de desserts niet zo zeer op als wel de mensen die ermee rondliepen. De een schepte klein op maar ging twee keer ; een ander trachtte het bord zo met zijn / haar hand vast te houden dat niet alle zoetigheid zichtbaar zou zijn. Weer een ander pakte er een banaan of andere vrucht bij om de indruk te geven dat hij of zij niet zo'n hebberd was en gezond bezig was. En deze mensen keken angstvallig naar de grond.
Maar er waren er ook die met een staalhard gezicht alle kleuren en smaken op het bord hadden en met zelfverzekerde tred naar hun tafel liepen, ongeacht de geringschattende blikken van de anderen die daartoe ( nog) niet in staat waren.
En daar ben ik mijn kilo's arrogantie tegengekomen. Na een voorzichtig begin beende ik na een aantal dagen met een vol bord zoetigheid, gebak, deegwaren, ijs en slagroom door het restaurant en begon een ieder die het waagde mij aan te kijken met een mierzoete glimlach tegenwicht te bieden. Ik werd steeds zelfverzekerder en nam met de dag meer zoetigheid, waarbij ik glimlachend aan mensen voorbijliep die mij en mijn bord nauwlettend in het oog hielden.
Ik had mijn hostie gevonden!!!!!
In de gedragstherapie wordt een dergelijke methodiek vaker toegepast: het, gedoseerd, mensen laten gewennen aan een voor hen moeilijk situatie. Ik zal u de moeilijke term hiervan besparen.
U zult zien: het werkt.
Advies: begin bescheiden en eindig groots op de laatste dag van uw vakantie.
Na de vakantie zijn we dan ook met nog meer vertrouwen en nonchalante uitstraling aan de wedstrijden begonnen.
In mijn geval heb ik het advies van Clara letterlijk genomen en heb inderdaad de nodige kilo's arrogantie over ons dansen gedrapeerd.
Een nadeel:
Ik ben nu driftig aan het VDH-en ( dieet van Clara) en "sonjabakkeren". Of ik moet me een nieuw maatkostuum kunnen veroorloven. Die keus zult u daarna ook zelf moeten maken.
rijzen en dalen
