Spruitjes !!
(voor Willem)
Voor me op de logger ligt het sportkatern van het Algemeen Dagblad van vandaag, zaterdag. De inhoud is al gelezen en niet meer zichtbaar daar er een stapel spruitjes op ligt, die schoongemaakt moet worden. Normaal lees ik het Algemeen Dagblad niet, maar het is dan ook een bijzonder weekend.
Ik ben met mijn 3 volwassen zoons een lang weekend weg in een van de parken van Center Parcs en we hebben een VIP cottage, inclusief sauna, broodjes en krant, vandaar het Algemeen Dagblad. De vrouwen hebben we thuis en alleen gelaten, zodat we weer eens lekker als mannen onder elkaar kunnen zijn.
Vanmorgen hebben we ons al laten onderdompelen in het zwemparadijs, waarbij ik op die wildwaterbaan menige bult op mijn hoofd heb gekregen, maar daar maalt een echte man niet om. Ik heb dan ook niks aan mijn omgeving laten merken. De onderlinge pret viert de boventoon. We kunnen ons weer eens kind voelen, alleen dan zonder het geluid van die kinderen. Volgens mij maakten mijn kinderen lang niet zo'n herrie als die van de huidige generatie. Maar de trouwe lezers onder u weten dat het bij mij cognitief ook niet meer is wat het geweest is.
Zelf heb ik me vaker van de lange glijbaan laten gaan en ben dan ook flink door elkaar geslingerd, terwijl ik het idee had als de snelste naar beneden te vallen. Een flinke plons in de opvangbak beëindigt steevast deze ritjes, waarbij onvermijdelijk het chloorrijke water mijn neus binnendringt en de boel spoelt. Het water in deze vergaarbak voelt ook wat stroperiger aan.
De jongens zijn nu monopoly aan het spelen en ik ben begonnen aan het voorbereidend werk voor het eten. Onder andere spruitjes. Het koken zelf laat ik aan hen over. Terwijl ik een voor een de stronkjes en de blaadjes verwijder, begin ik te mijmeren.
Het is een weekend zonder dansen, althans zonder dansen op de vloer. In mijn hoofd speelt het wel door. Tijdens het schoonmaken van de spruitjes dwalen mijn gedachten in de richting van Willem, die is overleden tijdens onze laatste gezamenlijke danswedstrijd in Tilburg.
Ik zie zijn vrouw Ans, die hem en dansmaatje Lea altijd trouw vergezelde, liefkozend door zijn grijze, dode, haren strijken, terwijl we afscheid van hem nemen. Hij had lekker gedanst, kan ik haar zeggen. Ans beaamt dit dapper. We halen gezamenlijk wat herinneringen op. Een echte man: grote hoed, een buikje en een motor. Ik zal Willem ook missen op de lessen, al was het maar omdat hij tenminste als een van de eersten moeilijke vragen van Clara trachtte te beantwoorden en onder andere mij zo uit de wind hield. Ook zijn altijd bereidwillige houding commentaar te geven en te ontvangen, zal ik node missen. Het is nog onwerkelijk op het moment van schrijven.
De jongens gillen het uit wanneer een van hen weer eens een goede deal heeft kunnen afsluiten, terwijl ik de volgende weerbarstige spruit pak en tracht van zijn buitenste blad te ontdoen.
We zouden eigenlijk vandaag nog joggen, maar het monopoly loopt uit en het bier en de whisky smaken prima, dus besluiten we gezamenlijk dat het goed is zoals het nu is. Zoals mannen kunnen zijn: iets voornemen en dit later aanpassen vanwege externe factoren. Of is dit juist iets vrouwelijks? In ieder geval krijgen we geen commentaar van mensen van de andere sexe bij onze besluitvorming. We zijn het ook snel met elkaar eens. Vergenoegd strijk ik over mijn ongeschoren kin.
Ik hoef me dit weekend ook niet goed te verzorgen en kijk dan ook niet vaak in de spiegel. Dat is wat anders dan wanneer dansen op de agenda staat. Dan hoor je er picobello uit te zien en is de spiegel een niet te missen voorwerp. Denk alleen maar aan een gladgeschoren gezicht als minimale vereiste, maar nu kan ik dit klusje tenminste eens een dag, of misschien wel twee, overslaan. De grote spiegel die in onze cottage hangt, loop ik dan ook vaak ongezien voorbij. Dat is wat anders dan op de dansschool, immers wat zouden we zijn zonder dit middel van reflectie. Hoe vaak kijken we immers al of niet vrijwillig naar onszelf om te bezien hoe krom, recht, scheef, fantastisch, belachelijk, statig, slank en gladgeschoren ( alleen de mannen) we eruit zien. Er zijn natuurlijk koplopers voor wat betreft het spiegelkijken, maar dat zijn dan ook de beste dansers binnen onze school.
Maar zelfs voor hen heeft dat spiegelkijken ook zijn grenzen en wanneer je die grenzen nog niet hebt ontdekt, dan is er altijd Clara nog die je daar op kan wijzen. Dat die spiegels er niet alleen voor ons zijn, maar ook voor haar 360 graden ogen, bleek wel weer eens tijdens een les waarbij we gedwongen werden onze natuurlijke pose in te ruilen voor een rugverrekkende danspose. Hierbij konden we natuurlijk het al of niet behaalde resultaat in spiegelbeeld beoordelen, maar daar moet je je niet te lang op blindstaren en zeker niet gaan denken dat je de mooiste van het land bent, want dan komt al spoedig de toverspiegelfee haar commentaar geven. Richard, een van de spiegelkijkers, keek dan ook iets te lang naar zijn evenbeeld en hoorde dan ook alras de volgende legendarische woorden :
" Richard, je bent net een wijf!"
Het leek wel een persiflage op Sneeuwwitje. Verder commentaar was niet nodig, de fee had gesproken en de spiegel barstte. Er gonsde grote onrust in de groep, iedereen wendde zijn blik af. Althans de mannen, want wie wilde nu op een wijf lijken, niemand toch. Richard hield zich sterk. Als volleerd taxateur wist hij welke waarde hij aan deze opmerking moest geven. Voor de anderen had hij in ieder geval de klappen opgevangen.
Ook op mij hebben deze woorden hun uitwerking gehad. Voordat ik tegenwoordig ook maar een blik op de spiegels durf te richten, kijk ik eerst angstvallig rond. Is ze er of is ze er niet? Ik wil toch niet als een wijf gezien worden . Ik ben toch niet voor niets met mijn kerels een weekend weg. Niet alleen voor de onderlinge band, maar zeker ook om me weer een stuk meer man te voelen. Dat dansen heeft ook zijn negatieve invloed schijnbaar. Het haalt teveel de vrouwelijke kant bij ons mannen naar boven.
De spruitjes zijn klaar, maar de jongens nog niet. Een verhitte discussie over de verkoop van de Leidsestraat is gaande. Ik hoor het met plezier en trots aan. Dat zijn pas mannen.
Dadelijk lekkere spekjes bij de spruitjes, biefstuk met champignons, gebakken aardappelen, gemengde sla, en als toefje een dikke klodder mayonaise. Als toetje hebben ze een lekkere dikke Magnum uitgekozen. Ik doe met ze mee. Willem zou dit ook lekker vinden.
Er is vandaag niemand die ons een spiegel voorhoudt .
Rijzen en dalen
