Piercing!
In de laatste SRS van het afgelopen seizoen zag ik een foto van het product van Leon dat bedoeld is om zijn kleding tijdens wedstrijdpauzes op te kunnen hangen. Ik kon me er vanaf de foto gezien geen goede voorstelling van maken, maar op een van de trainingsavonden heb ik het van Leon in handen gekregen en ook getest.
En ik moet u zeggen dat ik zeer onder de indruk was en nog steeds ben.
Drie kleine ronde magneten, in driehoeksvorm onderling verbonden met daaraan een staafje om het kostuum aan op te hangen.
We plakten het aan een van de metalen tafelpoten in de oefenzaal en de zuigkracht waarmee de magneetjes zich aan de poot vastklonken, imponeerde en gaf daarmee gelijk het draagvermogen aan. Een door zijn eenvoud en compactheid zeer vernuftig ontworpen hulpmiddel.
Het ontwerp van Leon zal helaas niet in serie geproduceerd worden vanwege de verhouding tussen de productiekosten en de te verwachten te kleine afzetmarkt. Toch lijkt het me niet onverstandig er een klein marktonderzoek tegenaan te gooien, maar dit laat ik aan de producent over.
Het apparaat aanschouwend sloeg bij mij dezelfde fantasie op hol welke bij Leon leidde tot het ontwerp. Misschien minder origineel vanwege het voortborduren op zijn idee, maar daarom niet minder effectief.
Ik dacht namelijk aan de trainingen waarbij door Clara vaak gehamerd wordt op het door de paren naar elkaar toe wenden van de wederzijdse navels zodat een mooier en compacter geheel ontstaat, zonder al te veel ruimte tussen man en vrouw.
Volgens mij komt de term navelstaren dan ook voort uit de danssport en niet, zoals algemeen gedacht wordt, uit het Tsjan(=Zen) Boeddhisme, maar dat zoek ik een andere keer wel uit.
Clara noemt het op die wijze met elkaar over de vloer zweven dan ook " navelgericht dansen".
Dit nog los van enkele andere door haarzelf bedachte danstermen, maar helaas zijn die, op straffe van .............(?), door Clara voor publicatie verboden.
Ik zal me hier dan ook aan houden, maar ik noem alleen de voor de dames bedoelde term "-huisdier- gericht dansen". Om de straf te ontlopen verklap ik alleen, voor de puzzelaars onder u, dat het om een aaibaar beest gaat dat vaak miauwt en waar de dames dus achter aan moeten dansen. Eigenlijk hetzelfde wat veel mannen ( niet alle!) al jaren doen ( ook buiten het dansen), maar dan iets anders. Voor de goede inzenders ligt een kunstknot te wachten!
Ik merk bij mijzelf dat mijn fantasieen een licht erotisch tintje krijgen, daarom maar weer snel terug naar mijn oorspronkelijke bedoeling.
Terugkomend op het navelgericht dansen bedacht ik dat het mogelijk moet zijn de uitvinding ( want zo mogen we het wel noemen) van Leon ook toe te passen op het dansen van mijn partner en mij.
Hoe stel ik me dat dan voor, vraagt u zich wellicht af?
Wel, heel eenvoudig: MIJN PARTNER ZOWEL ALS IK LATEN ONS PIERCEN!
Zij met een klein, demontabel, metalen plaatje op de navel en ik met een klein, rond en sterk magneetje, welke op de maat van ons beider navels worden gemaakt.
En nu begrijpt u het misschien al: de volmaakte eenheid is, door de aantrekking tussen de beide piercings, geboren. Eigenlijk gaat het om het aanbrengen van een kunstmatige navelstreng na de geboorte. Voer voor Psychologen zou de schrijver Harrie Mulisch zeggen.
Het zal voor ons slechts een kwestie zijn van goed voor elkaar staan, elkaar met de navel benaderen en "klik"……, weer een stap dichter bij de creatie van de volmaakte danshouding. Volmaakt is het nog niet daar we iets links van elkaar moeten staan, in ons eigen gebied. Maar dat is een kwestie van de piercing iets te laten verplaatsen op de buikwand. We gebruiken het immers zeer functioneel en zien het niet als versiering. Sowieso zijn we van een leeftijd dat je je buik ( ondanks de sixpacks) bedekt laat in het openbaar.
De magneetpiercing zal nog iets meer aangepast moeten worden, want ik zal na afloop van een dans mijn partner immers mooi moeten laten uitdraaien zonder dat de jury merkt dat we (illegaal) een hulpmiddel gebruiken. Ik denk dan ook dat mijn magneetje een electromagneetje moet worden dat ik met een simpel draadloos verbonden drukknopje onder mijn jacquet kan bedienen. Dat zal het wel wat ingewikkelder maken, daar dit dan ook weggewerkt moet worden. Echter in deze tijd van microtechnologie zal het niet al te moeilijk moeten zijn, maar ik zal Leon hier eens op gaan bevragen. Ook zal het niet moeilijk zijn voor de naaldkunstenaressen om in mijn kostuum een verborgen aanpassing te maken.
Ik bedenk me nu ineens dat wanneer ik me dan ook nog uitrust met een niet zichtbaar oortelefoontje, gekoppeld aan een microfoontje welke door Clara (indien aanwezig) wordt gehanteerd, ons niets meer in de weg lijkt te staan met deze hulpmiddelen het niveau van "onze" Nederlandse kampioenen Jaap en Marianne, te benaderen.
Volgens mij hoef ik trouwens van het gebruik van die hulpmiddelen geen geheim te maken, daar in de reglementen niets vermeld staat over het gebruik van o.a. de piercing als hulpmiddel.
Tot slot moet ik melden dat er twee zaken zijn, die me in dit verband nog bezighouden:
1. Doet het pijn? Ik zou graag van ervaringsdeskundigen de mening horen!
2. Waar moeten die andere magneetpiercings komen wanneer we aan die andere "Clara-danstermen" willen voldoen?
Wanneer we op deze twee vragen voor ons geen bevredigende antwoorden krijgen, denk ik dat we het toch maar alleen op ons pure talent zullen laten aankomen.
Openstaand voor uw reacties,
rijzen en dalen
