Nummertje maken, deel 2.
Ik word er gek van. Heb ik samen met mijn partner een zorgvuldig opgebouwd systeem gemaakt van genummerde dansfiguren en combinaties hiervan ( zie SRS nummer1 van februari dit jaar) en dan worden we in het nieuwe dansseizoen op de groepstrainingen en techniektrainingen gelijk geconfronteerd met een veelheid aan getalletjes,nummertjes, optel - en aftreksommetjes, vermenigvuldigingen, worteltrekken, delen, etc. etc.
U weet wel al die zaken die we vroeger nog gewoon uit ons hoofd deden. Door een deel van de lezers word ik nu door dat ene woord als "oude l.." ( = volkstaal voor mannelijk geslachtsdeel) bestempeld, maar ik vat dat maar als compliment op.
Waar het mij echter om gaat is dat ik, op mijn leeftijd en met mijn afnemende cognitieve vermogens, blij ben dat ik op het niveau dans dat ik dans, en wel doordat ik door veel herhalingen langzaam een verbinding heb weten te leggen tussen wat in mijn hersenen aan informatie is opgeslagen en mijn diverse dansledematen, zijnde hoofd, armen, schouders, rug, benen, knieën, romp, buik, billen, voeten, handen etc. Eigenlijk de rest van mijn lichaam realiseer ik me, dit schrijvende.
En ik moet erbij zeggen dat het een broos evenwicht is, want een langere vakantie kan alweer veel verloren doen gaan. Vandaar dat wij onze vakanties spreiden over meerdere perioden
( dan weet u dat ook weer).
Het probleem is, dat het mij af en toe te veel wordt wanneer mijn boordcomputer overspoeld wordt met te veel getallen, nummers etc. Die van mij werkt niet met binaire getallen en is dan ook eerder oververhit.
Die van Clara is natuurlijk van veel jongere datum ( recent is ze nog 13 jaar jonger dan mij geworden), ja en dan kan je ook nog even wat meer, sneller en flexibeler verwerken.
Maar ja, het is nodig om te kunnen fraseren in je dansen, is haar excuus. Alsof we al niet genoeg te doen hebben om over de vloer te kunnen blijven schuren.
Nu eerst maar even verklaren waar dit fraseren voor staat.
Fraseren komt oorspronkelijk uit de vocale muziek en gaf aan waar zangers even konden onderbreken om adem te halen. Het wordt ook ruimer toegepast, nagenoeg in elke muzikale vertolking: waar komen de accenten en waar de kleine rustpauzes in de muziek.
De frasering van een dans duidt aan dat er gewerkt wordt met danszinnen, waardoor het begin, het verloop en het eind van een dans of delen ervan zichtbaar wordt. Zoals een schrijver zijn zinnen of zinsdelen een begin en einde geeft, zo heeft de componist ( of toondichter zo u wilt) dit gedaan met zijn of haar muzikale volzinnen.
Het mooiste is het dan ook om als danser zeg maar de zinnen mooi te kunnen "voorlezen" aan het kijkend publiek en de jury. Want u luistert immers toch ook graag naar iemand die niet monotoon een verhaal aan u vertelt, maar u eerder weet te boeien door accenten te leggen of even wacht in het verhaal om de spanning op te voeren.
Nu, zo werkt het in het dansen ook.
Dit overwegende is er natuurlijk zonder meer veel te zeggen voor de keuze van Clara ons hierin wegwijs te maken en ik moet zeggen dat ik , na een recente techniektraining, ook overtuigd ben van het extra accent dat dit aan ons dansen geeft. Maar ja al die nummertjes en getallen hè.
Het is soms om te gillen geweest te horen hoe we op de les ons een breuk dachten over of iets nu 8 keer 4 tellen was of dat het toch beter was 4 keer 8 te tellen. Gelukkig noemde niemand de mogelijkheid van 16 keer 2, want dan had ik de zaal in wanhoop verlaten.
Maar ik denk dat ik u het beste mijn worsteling duidelijk kan maken aan de hand van het volgende voorbeeld:
Probeert u maar eens uw moeizaam bijeengegaarde figuren te dansen, terwijl u goed naar de muziek luistert en onderwijl in uzelf of hardop de volgende tellingen doet: 1,2,3,4- 2,2,3,4,- 3,2,3,4- 4,2,3,4- 5,2,3,4- 6,2,3,4- 7,2,3,4- 8,2,3,4.
Je zou denken dat je zo nooit van je startpositie afkomt maar vastgenageld op de plek blijft staan om al die getallen bij elkaar te rapen.
Ik heb hier echt wel iets langere tijd voor nodig om dit onder mijn krimpende kruin te krijgen, maar dat het erbij hoort, daar ben ik wel van overtuigd.
En om maar door te gaan over nummering, begint Clara nog eens over nummertjes uitdelen op de begeleide training om iedereen correct en in juiste volgorde te kunnen assisteren. In principe een zeer nobel streven natuurlijk. En een nummer meer of minder maakt, gezien bovenstaande, dan ook niets meer uit.
Ze heeft het al over zo'n "nummertrekdingautomaatje", zoals je die nog wel eens bij de bakker of slager ziet, om te voorkomen dat er een slaande ruzie voor de toonbank ontstaat.
Ik vroeg me in 1e instantie af of het haar misschien ook al wat te veel wordt, wanneer al die dansende troepen om assistentie roepen en ze de juiste volgorde niet kan onthouden.
Maar dat is het waarschijnlijk nog niet, moet ik eerlijk bekennen. Het is immers op de begeleide training af en toe net of je in een kippenren terecht ben gekomen met al die kibbelende, discussiërende dansparen, die er even niet uitkomen en een beroep op haar doen. En probeer die maar eens uit elkaar te houden. Ik wacht af wanneer de eerste gevechten om een plekje in haar agenda uitbreken.
Haar idee voor zo'n voorziening is nog geeneens zo'n slecht idee, echter ik stel dan wel voor met een zoemer en digitaal nummerbord te gaan werken, zodat je weet wanneer je aan de beurt bent. Zoiets als bij de bloedafname in het Atrium Ziekenhuis in Heerlen waar je door een harde zoemtoon gedwongen bent naar het nummerbord te kijken zodat je weet wanneer je aan de beurt bent. Er is dan geen kans op het niet goed verstaan hebben van je nummer, zodat alles gedisciplineerd en snel afgehandeld kan worden.
Dan kan Clara voortaan iedereen in de juiste volgorde op zijn of haar nummer zetten.
rijzen en dalen
