Naar de huisarts.
Heb me, nog niet zo lang geleden, op een ochtend gesneden bij het scheren. Ik had me dik ingesmeerd met stevig schuim en begon traditiegetrouw vanaf mijn linkeroor (in de spiegel rechts) de verse stoppels te maaien.
Na enige en langzame tijd, sijpelde samen met het bloed, het besef door dat ik me niet met het scheren had beziggehouden en zonder te denken de dubbele mesjes over mijn oneffen huid had getrokken. Tevergeefs trachtte ik terug te halen waar ik met mijn gedachten mee bezig was geweest, maar het gat in mijn geheugen was en bleef zwart, terwijl de wastafel rood kleurde.
Gehaast trok ik het mesje over de laatste resten schuim en kon zo de schade beter bekijken. Gelukkig viel het mee en kon ik met een paar minuten deppen de bloedstroom stoppen en zonder plakpleisters de dag ingaan.
Ik realiseerde me wel onrustig geslapen te hebben en dat ik meerdere keren zonder 'oversway' had liggen woelen. Het was de nacht na de laatste wedstrijd.
Ik had getracht de slapeloosheid weg te werken door, in plaats van schaapjes, rondjes Engelse Wals te tellen op de muziek van Norah Jones. De start en finish werden gemarkeerd door een tafel waarop de rode dansboekjes in piramidevorm waren gestapeld, zorgvuldig bewaakt door een oudere man en vrouw. Elke ronde leverde die nacht een punt op, zorgvuldig genoteerd door de vrouw met een controlerende blik van de man naast haar. Ik herinnerde me in ieder geval ronde 21 nog geteld te hebben, zodat ik waarschijnlijk met promotie in gedachten in mijn woelige slaap ben gevallen.
Aan de ontbijttafel mijn start van de dag gedeeld met mijn vrouw die me ongerust aankeek en zei "dat verbaast me niets".
"Hoezo?", vroeg ik lichtelijk van stuk gebracht.
"Het valt me op dat je er de laatste tijd met je gedachten niet meer bij bent, alsof je constant maar aan één ding kan denken en dan heb ik het niet over sex", zei ze met zwoele stem en uitgerust gezicht. "Ik zou eens een afspraak met de huisarts maken".
"Onzin", antwoordde ik wat nors en verborg dat ik me betrapt voelde.
Onderweg naar mijn werk hielden haar woorden me toch bezig en ik moest toegeven dat ik minder geconcentreerd door het leven ging. Onderwijl dwaalden mijn gedachten weer af en ik zag me een ' wing en syncopated progressive chassé naar rechts met een weave ending' doen. Het luide geclaxonneer van een Fiat Tango ( pardon Panda), redde mijn voertuig van blikschade en geschrokken belde ik even later toch maar de huisarts voor een afspraak. Ik kon diezelfde dag nog terecht.
Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten tussen quasi hoestende scholieren en rollator sturende ouderen en doodde de weinige wachttijd met de 'feather ending vanuit promenade positie'.
Onderwijl voelden mijn benen onrustig aan en ik merkte dat mijn mond begon uit te drogen.
De vaderlijke blik van de huisarts stelde me al snel op mijn gemak en op zijn vraag wat er aan scheelde, schetste ik het verontrustende verhaal vanaf mijn bloederig scheerincident. Tot in detail tekende ik mijn gedachten uit en bemerkte dat ik in mijn verhaal met woord en gebaar mijn genezer besproeide met termen als 'natural turn with hesitation', 'chassé reverse turn', 'hover corte', 'outside change', 'natural hairpin' en de 'running finish'.
De 'progressive link' en de 'gesloten promenade' brachten me in de hoek van de spreekkamer waar ik oog in oog kwam met een affiche waarop aangegeven een doorsnede van het menselijk lichaam met het centrale en perifere zenuwstelsel. Met een schok belandde ik weer in de realiteit.
"Een duidelijk geval van addiction, oftewel u bent verslaafd', concludeerde iets later de huisarts. "Niet ongezond, maar toch maar eens een weekje Center Parcs doen", zei hij.
We zijn naar het 'Heiderbos' geweest en hebben een week gelezen, gezonnehemeld en gesaunaad en "oh ja", ook dat ene ding gedaan.
Of ik genezen ben???
rijzen en dalen
