Luchtkussen!
Winston Churchill ( premier van Engeland o.a. tijdens de 2e Wereldoorlog) heeft eens gezegd:
" Succes is het vermogen om van de ene naar de andere mislukking te gaan zonder dat je je enthousiasme verliest".
Hoewel mijn partner en ik in de huidige fase van ons wedstrijdprogramma geen reden tot klagen hebben, heb ik me wel steeds afgevraagd hoe het komt dat ik op de wedstrijden, ondanks teleurstellingen of zo u wilt mislukkingen, altijd zoveel enthousiasme en begeestering zie.
Ik ben na langdurig onderzoek tot de conclusie gekomen dat er sprake is van de aanwezigheid van een of ander virus dat onuitroeibaar lijkt en zich kenmerkt door een niet te stuiten drang te gaan dansen.
Een zogenaamd dansvirus in het bloed. In het vakjargon 'viremie' geheten.
Natuurlijk is het fijn door dit virus besmet te zijn, maar er zitten aan het virus ook gevaarlijke kanten. Het meest gevaarlijke aan het dansvirus is dat het je helemaal in beslag neemt en je dagelijkse, niet dansende leven, ook gaat beheersen. Met gevaar dat je je o.a. isoleert van je sociale omgeving, je alleen maar met jezelf bezighoudt, de uitvoering van je werk te wensen over laat met als direct gevaar evt. ontslag, (schoon)ouders verwaarloosd worden, de opvoeding van kinderen nagelaten wordt, de kosten van het dansen je tot het afsluiten van een 2e hypotheek brengt en je zo uiteindelijk tot de bedelstaf kan brengen.
Het klinkt hard maar ik vind het zeer noodzakelijk u op deze gevaren te wijzen. In deze tijd van het aids- en vogelgriepvirus wil ik alleen maar benadrukken dat het dansvirus niet vergeten en zeker niet onderschat moet worden. U wilt immers nog jarenlang van de goede eigenschappen van het virus genieten!
Een dansvirus grijpt, gelijk andere virussen, ook om zich heen door zich in andere cellen te nestelen en zich op die manier rond te eten. De oorspronkelijke cellen sterven dan af, terwijl het virus verder gedeit.
Ik heb gemerkt dat het virus zich ook in mij heeft genesteld en ik bespeurde, naast de onmiskenbare leuke kanten, dat, hoewel nog in heel lichte mate, de genoemde negatieve kanten van het virus zich begonnen te ontplooien.
Hoewel ik geen wetenschapper ben , heeft dit gegeven bij mij wel een vraag opgeroepen en dat is hoe het virus zich nestelt, zich verder verspreidt en zich bij elke wedstrijd en training sterker lijkt te openbaren.
Bloedonderzoek heeft in deze niets opgeleverd: dit virus lijkt een micro-organisme dat zich anders dan andere virussen vermeerderd.
Om die reden heb ik me dan ook maar aan een veldonderzoek gewaagd en heb me tijdens trainingen en wedstrijden middels 'participerende observatie' op het fenomeen gericht:
Tijdens elke wedstrijdronde heb ik gekeken hoe paren zich voor en na hun serie gedroegen, of ze specifieke waren aten, of ze stimulerende middelen gebruikten, eventueel bloeddoping ( of andere activiteiten!!) toepasten achter de kledingrekken, maar geen van deze zaken gaven voldoende ondersteunend bewijs om het als oorzaak of oorzaken aan te wijzen.
Wel viel me op dat de paren tussen de series door veel contact met elkaar hadden. En met contact bedoel ik in dit geval fysiek contact en niet achter de kledingrekken, maar in de volle openbaarheid. Zeker wanneer men zich, zonder herkansing , wist te plaatsen voor halve of hele finale, nam dit contact toe.
Hoe uitte dit contact zich dan, zult u zich afvragen?
Heel simpel, door het kussen.
Het bracht me op de gedachte dat dit wel eens de reden kon zijn dat het virus zich gevaarlijker kon ontwikkelen dan wenselijk. Ik bedacht me dat mijn partner en ik ons in de beginfase van onze wedstrijdcarriere niet zo bezighielden met het toen nog door mij genoemde 'aflebberen' van de diverse collega's en ook niet zo vaak benaderd werden door hen. Maar sluipenderwijs heeft het zich ook in ons genesteld. Er wordt namelijk wat afgekust: wanneer men elkaar ontmoet, wanneer men de halve finale zonder of met herkansing heeft gehaald, vervolgens wanneer men zich geplaatst heeft voor de finale, dan na het dansen van de finale en tot slot nog eens na de prijsuitreiking.
Dit observerende en afzettend tegen mijn en andermans ervaring, ben ik tot de conclusie gekomen dat dit het transportmiddel is waarmee het virus zich verspreidt en zich in sneltreinvaart vermeerderd.
Let wel, ik wens niet dat een vaccin ontwikkeld wordt om het virus te doden, maar ik wil een waarschuwende vinger ophouden voor de kwalijke neveneffecten van het virus.
Dit wetende heb ik mijn eigen lichaam als onderzoeksobject genomen om te ervaren in welke mate ik gekust kan en, nu dan ook, wil worden om het virus hanteerbaar te houden. Daarbij heb ik vanuit die ervaring een aantal stelregels kunnen ontwikkelen welke naar mijn mening op een ieder van toepassing kunnen zijn en die het virus dan ook onder controle van ons kan laten blijven. Deze omgangsregels kunt u als een betrouwbaar vaccin beschouwen. Ik moet u dan ook zeggen dat ik nu het gevoel heb controle over het virus te hebben, en zo hoort het ook.
Deze stelregels wil en mag ik u natuurlijk niet onthouden. Afhankelijk van leeftijd, hoeveelheid ter beschikking zijnde vrije tijd, of u nog een arbeidszaam leven heeft, uw gewicht, geslacht en seksuele voorkeur, kunt u in meer of mindere mate experimenteren met de gegeven aantallen. Doe dit echter in dit geval mondjesmaat!!!!
In willekeurige volgorde zal ik ze u noemen:
- per serie maximaal 5 collega's kussen
- houdt drie seconden tijd vrij tussen de kussen
- per collega een kus, dus geen drie!!!
- u bent vrij in de keuze van de wang
- geen, ik herhaal, geen kus vol op de .... !!!!!!!!
- kus alleen met gesloten lippen!!!!
- kus nat gedanste collega's beslist niet op de wang
- kus geen collega's van andere dansscholen, dit om de ontwikkeling van varianten van het virus
te beteugelen.
Leer deze stelregels uit uw hoofd, schrijf ze eventueel op een memoblaadje en oefen ze thuis met en op uw partner of op de dansschool. Misschien kunnen we hier per les of training 5 minuten voor uittrekken om elkaar te ondersteunen!
Mijn algemene conclusie mag en wil ik u ook niet onthouden en die is, dat als u zich verzekeren wilt van een gezond aanwezig virus, u zich, naast het naleven van bovenstaande richtlijnen, het beste kunt bekwamen in de kunst van het "luchtkussen". Dit als variant op het luchtgitaar spelen: u weet wel, zonder gitaar doen alsof je de sterren van de hemel speelt.
Bij het "luchtkussen" richt men zich tot de ander waarbij men elkaar de wang toekeert en met een tussenruimte van minimaal 1 en maximaal 3 centimeter, duidelijk hoorbare smakkende geluiden produceert waarbij men de lippen tuit.
Het grote voordeel is dat men dit zonder beperkingen kan uitvoeren.
Tot slot: het virus blijkt zijn bron te hebben in Clara en André. Ik kan u dan ook verklappen dat dit, naast het argument dat je als lera(a)r(es) enige afstand tot je leerlingen moet houden, de reden is dat Clara en André hun kussen dan ook voornamelijk voor elkaar bewaren. Dit om u en mij te behoeden voor de kwaadaardige bijwerkingen van het dansvirus.
En dat valt toch in hen te prijzen, nietwaar!
rijzen en dalen
