Kunstknot.
Soms is één woord genoeg om tot de vorming van een verhaal te komen.
Voorbeeld: na een van de trainingsavonden in Sittard liepen mijn vrouw en ik samen met Anita en Leon naar de auto's die een eind verder geparkeerd stonden ( het was de periode van de wegopenbreking, voor de geschiedkundigen onder u).
Mijn ene oor stond belangstellend gericht naar Leon maar het andere bleef in de buurt van de twee dames, die op enige afstand achter ons liepen. Ze spraken over de creativiteit van Leon en dan met name over zijn creativiteit met horregaas ( zie SRS nr. 3 april 2005). Plotseling hoorde ik Anita zeggen dat ze ook een "kunstknot" had. Zo'n woord dat je niet dagelijks bezigt, valt bij mij direct op.
De eerste associatie die ik kreeg was dat het zo'n woord was dat je niet snel meerdere malen achter elkaar kunt uitspreken, zonder tot een hele andere combinatie van letters te komen, die, afhankelijk van je gezelschap, al of niet gewaardeerd wordt. Denk maar aan de vaak door kinderen gedane combinatie 'kip-haan'. Leon deed op mijn verzoek een eerste poging maar kwam evenals mij niet verder dan twee correcte uitspraken. Ik heb ook geen verdere pogingen gedaan, maar het woord bracht me wel aan het denken.
Misschien een idee hier een spelletje van te maken in de pauze van een training of tijdens het wachten bij een danscompetitie! Eerste prijs een kunstknot!
Mijn tweede, door het woord opgeroepen, gedachte was "meid, wat erg voor je, wanneer ben je er aan geholpen en wanneer mag het er weer uit?." Echter zo dramatisch was het niet.
Een kunstknot kan immers helpen de dames " op te mooien" voor een danswedstrijd. Een hulpmiddel om de haren in mooie vormen te scheppen, waardoor de pres(en)tatie in gunstige zin beïnvloed kan worden. Ik herinner me de knotten van de vriendinnen van mijn moeder nog, die de vorm hadden van een donut waar de haren dan op uniforme wijze om- en overheen getrokken en gespeld werden.
Kunstgrepen om de kunst van het dansen extra te onderstrepen zijn van alle tijden. Wat doen we allemaal niet om in ieder geval voor de eerste danspas gezet is, een streepje voor te krijgen op de concurrent.
Het blijft hierbij niet alleen bij een kunstknot. Welke kunststukjes hebben we immers niet voorhanden om ons dansen extra te accentueren of in sommige gevallen de aandacht af te leiden van onze nog niet volmaakte prestatie?
Kunstwimpers om de ogen een extra accent te geven en verleidelijke Betty Boop-achtige oogbewegingen richting partner en jury te geven. Dit omrand met allerlei kunstkleuren om de boel op te vrolijken en een zodanige indruk te geven aan de beoordelaars.
Het kunsthaarstukje om het onwillige eigen haar in de gewenste vorm te gieten. Een en ander nog eens opgevuld met een glinsterend haarstukje dat de indruk wekt van onschatbare waarde te zijn
( behalve dan het stukje horregaas van L. en A.).
De oorlellen worden nog eens verborgen of verlengd door de subtiele of overdadig aanwezige oorbellen ( ik heb ze nog nooit gehoord trouwens).
De hals wordt, afhankelijk van de jurk, versierd met een, ook weer kostbaarheid uitstralende, halsband of moet ik zeggen halsketting, welke soms vergezeld wordt door een identieke ketting om de pols.
De, door wedstrijdzenuwen, stomp afgebeten vingernagels worden verlengd met een paar centimeter kunstnagel in diverse kleuren, terwijl de vingers met minimaal een glinsterende kunstdiamanten ring worden versierd.
Een enkelketting ontbreekt nog en zal er w.s. ook wel niet komen want dat trekt immers de aandacht naar een plaats waar we het niet wensen, namelijk de voeten. Hoe meer de aandacht op de bovenkant gevestigd hoe minder het soms krakkemikkige voetenwerk opvalt.
Tevens verdenk ik sommige dames ook van de aanwezigheid van kunstig aangebrachte of ingebrachte ondersteuningen van het gemoed ( oud noordhollands voor boezem).
Dit nog los van ingesnoerde buiken, armen en opgestuwde "bottoms". De mannen doen het, op het fraaie kostuum en de glimmende lakschoenen na, een stuk minder, zodoende veel aandacht gunnend aan hun mooie dame. Wel worden de haren somtijds extra strak gebrylcreamd
( tegenwoordig heet dat gel) en een enkeling bij de senioren waagt er een kunstbruin laagje aan.
En dan laten we de kunstgebitten, kronen, stifttanden, toupetten, steunbanden en -zolen in diverse soorten en maten maar even buiten beschouwing. Onderzoek heeft trouwens aangetoond dat onder andere de buikomvang van sommige mannen enorm toeneemt zodra de (dans)pantalon los gaat.
Toch gaat het uiteindelijk om het dansen, hetwelk natuurlijk de doorslag moet geven. Maar het blijft voor mijn gevoel wat in tegenspraak met de opmerking, die we op de training ook van Clara horen, dat het er zo natuurlijk mogelijk moet uitzien.
Ik denk dan ook wel eens terug aan de tijd van het begin van de Olympische Spelen in het oude Griekenland, waarbij de deelnemers naakt aan het festijn deelnamen. Zouden we met dansen eigenlijk ook eens moeten introduceren met alleen voor de heren ter bescherming een tok. Dan zien de juryleden immers alleen de naakte dans en kunnen hun oordeel alleen daarop baseren. Of maak ik nu een denkfout?
Bijkomstig voordeel: Andre hoeft niet meer te twijfelen over wel of geen verwarming in Sittard.
rijzen en dalen
N.B. Even iets heel anders. Terugkijkend op de artikelen van Fon over de buikspieren en het commentaar van Clara hierop ( SRS nr. 3 april 2005) moet ik constateren dat de afwezigheid van sixpacks bij een deel van de heren mede zijn oorzaak vindt in het succesvolle trainingsprogramma van Clara en de daaraan gerelateerde successen van paren. Hoezo, vraagt u zich af. Wel het komt omdat slechts bij sommige mensen het succes naar het hoofd stijgt, terwijl het bij de meesten echter naar hun buik zakt (dit slaat natuurlijk niet op mij, maar dat behoeft geen betoog). Het zou naar mijn inzicht dan ook meer effect hebben een cursus "Omgaan met succes" te introduceren dan dagelijkse oefeningen met schuine, rechte crunches te doen.
