De keukenrol.
Soms brengen de gekste voorwerpen associaties met dansen bij mij naar boven. In dit geval gaat het om een keukenrol. Ja inderdaad, een keukenrol. De menselijke geest, en zeker die van mij, is wat dat betreft een wonderlijk fenomeen.
In onze gerieflijke keuken staat op het aanrecht alweer enige jaren een standaard waar je de keukenrol rechtop overheen kan zetten, zodat je vervolgens een of meerdere vellen van de rol kan afscheuren.
Het is een handig ding, want hij is verplaatsbaar, neemt weinig ruimte in beslag, hoeft niet vastgezet te worden en kan dus in elke kamer gebruikt worden. We zijn dan ook niet zuinig in het benutten van het hulpmiddel.
Ik kan natuurlijk een hele verhandeling opzetten over het nut en de nadelen van het gebruik van keukenpapier, maar het is niet de bedoeling een stukje voor Allerhande of Oma weet raad te schrijven. (Trouwens, wist u dat je een beschimmelde witte kitrand mooi schoon kunt krijgen door het afscheuren van een lang stuk keukenpapier, dit vervolgens op te rollen en het een nachtje doordrenkt met chloor te laten staan. Wel goed ventileren).
Tijdens het dansen liep ik er weer eens tegenaan dat mijn partner weer haar eigen weg ging. Ik probeerde haar richting, figuren en snelheid aan te geven maar er kwam geen enkele efficiënte reactie van haar kant. Natuurlijk voelde ze weer niks, maar ik was ervan overtuigd dat ik die avond mijn hele hebben en houden in de strijd had gegooid.
Hoe komt het toch dacht ik later, dat ze, ondanks dat ik de leiding heb, toch bij tijd en wijle haar eigen weg gaat. Is het nu zo moeilijk om je totaal over te geven aan de dansgrillen van mij? Geef ik toch niet voldoende goed aan wat het betekent te moeten volgen? Ben ik te lief? Moet ik meer de confrontatie aangaan, met daarna alle gevolgen vandien in de dan lange rit naar huis? Zelfs Clara durft het af en toe aan enkele figuren met mij te doen, want ze gooit haar kostbare lijf niet zomaar te grabbel. Dat wil toch ook wat zeggen.
Totdat de keukenrol me aan het denken zette. Het viel me enige tijd geleden namelijk op dat wanneer zij de rol vervangen had, dat ze deze op een andere manier op de houder plaatste dan ik. Namelijk met de afscheurkant aan de linkerkant, terwijl ik deze altijd aan de rechterzijde liet zitten. Zonder overleg met haar in eerste instantie de rol omgedraaid maar wat bleek: na enige tijd zat deze weer in de door haar gewenste positie. Een eerste en tweede keer was ik het mij nog niet zo bewust geweest, maar met de tijd kwam ik erachter dat dit zich steeds herhaalde. Ik plaatste de rol weer in mijn voorkeurspositie maar steeds veranderde deze weer.
Ik dacht nog even dit bespreekbaar te maken maar vulde al in dat ze dit waarschijnlijk te belachelijk voor woorden zou vinden, dus ik hield ik het maar voor me. Ze zou vast zeggen dat dat van die vanzelfsprekendheden zijn waar je niet over nadenkt en dus niet bespreekt. En ondertussen mij dwarszitten.
Nu, ik wist wel beter: Ik hield de keukenrol wel meer dan anders in de gaten en probeerde het wisselen van de rol meerdere malen uit met steeds het reeds eerder genoemde vervolg. En daar nu lag voor mij die rare associatie naar de gedachte dat de eigen wil van mijn partner de reden is dat we soms elk onze eigen weg gaan in onze gezamenlijke dans. Want wanneer je de keukenrol al niet wilt plaatsen zoals ik wil, dan kan het met dansen toch ook nooit goed komen. Het klinkt vergezocht, naar het spookte nu eenmaal door mijn geest en ik wil het met u, met name de mannen, delen.
Zo ben ik ervan overtuigd geraakt dat het dus zeker niet ligt aan onvermogen van mij om goed met mijn lichaam aan mijn partner te laten weten welke kant ik met haar wil opgaan. Immers na menige groeps- of privéles voel ik pijntjes op plekken van mijn lijf die in het dagelijkse leven waarschijnlijk weinig of niet bewust gebruikt worden. Voor mij een teken dat ik mijn heupen, linkerkant, romp en dergelijke wel degelijk tracht te benutten om , zoals Clara placht te zeggen, het geval mijn gekozen richting of positie te laten innemen.
U zult begrijpen dat dit voor mij een hele geruststelling is. Ik ben nu tenminste achter de oorzaak gekomen. Niet dat ik nu de oorzaak wil aanpakken, dat beslist niet. Ik bewonder immers het sterke karakter van haar. Nee, de winst ligt meer in het feit dat ik niet meer aan mezelf hoef te twijfelen. Ik zal immers mijn uiterste best blijven doen en hoef geen energie meer te steken in het steggelen over wie nu niet naar iemands lichaam luistert. Dat is voor mij nu immers bekend: ze wil en kan zich niet altijd voegen.
Je zult mij dan ook niet meer horen zuchten tijdens de danslessen. Het lijkt me goed dat u voor uzelf ook maar eens goed in uw huiselijke omgeving moet kijken of u vergelijkbare situaties als met de keukenrol tegenkomt. Ter illustratie het volgende: laatst vertelde Cor ( u weet wel , van die foto's) mij nog eens dat hij blij was dat dankzij de intrede van de herfst ook de koudjes en keelontstekinkjes hun intrede hadden gedaan. Sofie, zijn partner, had een kleine keelontsteking en Cor was hier blij mee. Ze hield nu immers enige tijd haar mond over zijn danstekortkomingen. Ik kan hem nu met zekerheid zeggen: Cor trek het jezelf niet aan, het is de eigen wil van de vrouw welke de oorzaak is en daar hebben we immers geen invloed op. Jij maakt geen fouten.
Wat een geruststelling dit te weten. Het dansen gaat voor mij nu in ieder geval veel meer ontspannen, hetgeen ook zijn uitwerking weer heeft op het dansen van mijn partner, waarmee de kring gesloten is.
Wilt u het eens testen in de thuissituatie en u heeft niet zo'n keukenrol zoals wij die hebben? Hang dan de toiletrol eens anders in de houder dan u altijd gewend bent en volg de gebeurtenissen die dan volgen. Hangt ze de rol niet terug, dan kunt u ervan uitgaan dat de tekortkomingen bij uzelf liggen en moet u gewoon veel meer trainen. Ik ben benieuwd naar uw ervaringen.
Rijzen en dalen.
