De pianoles.
Kent u de " Sonata quasi una Fantasia?"
Nee, u hoeft niet te gaan graven in het deel van uw grote hersenen waar u uw danspassenbenamingen ( staat dat in de grote Van Dale?) heeft opgeslagen. Laat eveneens uw handboek "Dansen voor Dummies" maar in de kast staan. Dat heb ik al voor u nageslagen en u zult het antwoord op deze vraag niet in het register terugvinden.
Nee, het is een stuk voor piano ( klavier voor de kenners) van de u wel bekende Ludwig von Beethoven. Nu is het geen verdienste direct "natuurlijk" te roepen bij de gestelde vraag, want ook ik zou het niet geweten hebben als die woorden me niet vanaf het hoogglanzende, zwarte oppervlak van de piano aanstaarden.
Mijn pianolerares vindt dat ik in staat moet zijn de brij van tekens, die in de vorm van, onder andere, hele, halve en kwart noten ( al of niet gebonden) op de notenbalken staan genoteerd, zodanig via mijn zenuwbanen naar mijn vingers te laten geleiden, dat er muziek uit de klankkast zal komen. En dat dan met het juiste tempo, zacht (p) en extra zacht (pp) en ook nog eens met correct gebruik van de twee pedalen. En niet te vergeten met die twee handen, waaraan die tien vingers in eerste instantie elk hun eigen idee hebben van wat juist is, waarbij de linkerpink bij mij nog het meest eigenwijs overkomt.
De eerste pagina wacht geduldig op mijn eerste pogingen. Ik blader eerst nog even het hele stuk door: er lijkt geen eind aan te komen en naarmate ik verder kom, lijkt het papier alleen maar uit noten te bestaan. Zestien pagina's, die Ludwig, met zijn talent, waarschijnlijk in een halve dag met muziek heeft bekleed.
Ik moet het zelfs op een gegeven moment 'presto agitato'spelen. Ik vermoed dat ik tegen de tijd dat ik daar ben aanbeland
( juli 2005?), geen moeite zal hebben op deze manier de toetsen te teisteren. Maar of mijn getalenteerde juffrouw dat zal waarderen. Ik waag het nu al te betwijfelen. Moedeloos staar ik weer naar de eerste pagina en kom tot niets.
Ik krijg 'plotsklaps' ( klinkt toch beter dan 'schóttelslet' of 'sjôttelsplak', maar dit terzijde) een deja-vu gevoel en het schiet me snel te binnen:
- Groepstraining en Clara vraagt, met duidelijke triomf in haar stem:
"Willen de heren me even de hairpin vanuit promenadepositie laten zien waarna u vervolgt met de outside change en het figuur afmaakt door een natural turn te dansen?"
Het klamme zweet breekt me uit en vertwijfeld zoeken mijn vragende ogen die van mijn partner op, die echter dezelfde triomf van Clara lijken uit te stralen.
Alsof ze wraak nemen op het feit dat wij ( de heren) de leiding hebben als het er op aan moet komen. Maar dat zal wel een typische interpretatie van een man zijn, nietwaar dames?
Clara heeft zich ondertussen strategisch teruggetrokken op het podium om een goed overzicht op het slagveld te hebben en wacht geduldig af op wat er komen gaat, hoewel ik vermoed dat ze het in mijn geval al weet.
Ik wil echter niet de eerste zijn die zegt niet te weten wat te doen en zo te zien hebben de andere mannen daar ook geen behoefte aan en dus neem ik met geveinsde zelfverzekerdheid met mijn partner de starthouding aan.
Een fluisterende laatste oproep om hulp in de richting van mijn partner bereikt haar niet, daar ze, toevallig (?) vanavond, heel goed links en in haar eigen gebied blijft. Ik heb haar niet eerder zo mooi zien staan.
Ik durf de vraag niet harder te stellen, bang mijn zwakte bloot te leggen. De ogen en oren van Clara zie ik immers aan alle kanten van mijn lijf.
Ik vestig mijn hoop op de clubgenoten en verwacht veel van het paar voor mij. Als ik nu een kleine fractie achter de maat aan dans, zal ik waarschijnlijk bij hen kunnen spieken en misschien niet met de meeste kleerscheuren door deze oefening rollen, denk ik in mijn onnozelheid.
De langzame muziek start en ik wacht, terwijl het straaltje water geworden zweet tussen mijn schouderbladen een makkelijke weg naar mijn samengeknepen billen vindt, op het "een, twee, drie" van Clara.
In mijn beleving wacht ze extra lang, maar uiteindelijk roept ze de dreiging uit.
Ik zet in met een schitterende inleidende pas en kijk even later vanuit mijn ooghoeken naar mijn buurman: …….. nergens te bekennen, het bekende hoekje om en dus totaal aan mezelf overgeleverd.
Ik dans (?) door tot Clara de muziek stopzet en de vloer weer betreedt om de slachtoffers eerste hulp te verlenen. Ik ben gelukkig niet de enige.
De figuren worden voor mij en de anderen door Clara en Richard tot leven gewekt en na een aantal herhalingen weten wij ze, hoewel minder in kwaliteit, ook uit te beelden. Dankbaar en met weer meer zelfvertrouwen verlaten we anderhalf uur later de dansschool-.
Mijn gedachten richten zich weer op het papier voor mij en ik begin met verve en vertrouwen aan de bovenste twee notenbalken.
Mei 2005 moet toch ook haalbaar zijn, neem ik me voor. Waar dat dansen toch goed voor kan zijn!
rijzen en dalen
