Bram!
Met veel innerlijk gegrom en onzichtbaar voor de kleurrijke buitenwereld, die ik vriendelijk bleef aanschouwen ( althans dat idee had ik!), is mijn bloed weer eens aan het koken geslagen tijdens een van onze danswedstrijden.
Reden:
We, mijn danspartner en ik, zijn weer eens volkomen de weg kwijt geraakt tijdens onze gestage klimpartijen de top van ons "danskunnen" te bereiken.
"Vertel, vertel", hoor ik u denken.
Nu, vooruit dan maar, omdat u zo aandringt!
Eerst een korte inleiding:
Voor de niet-wedstrijddansers onder u, moet ik vermelden dat de wedstrijd per dansklasse bestaat uit minimaal een voorronde waaraan alle ingeschreven paren meedoen in een poging direct geselecteerd te worden voor de halve finale. Mocht dit niet gelukt zijn, dan is er altijd nog een herkansingsronde om dit te bereiken. Mocht het dan nog niet gelukt zijn, dan is het tijd het pakje uit te trekken en de wedstrijd verder uit te kijken of op tijd naar huis te gaan.
Het vervolg:
In onze klasse waren die avond een redelijk aantal paren aanwezig en we stonden dan ook stipt om 20 minuten over 6 met twaalf paren in de voorronde. Naar onze mening te veel, gezien de vloeroppervlakte, maar het strakke schema stond geen twee series in de eerste ronde toe.
Trots liep ik, onderwijl naar haar kijkend, met mijn partner aan de rechterhand naar een ideaal plekje om van daaruit onze eerste dans ( Engelse Wals) op de vloer neer te vleien.
Wachtend op de muziek kwamen er zowel links als rechts van ons paren staan die, naar mijn onuitgesproken mening, akelig en te dichtbij stonden. Ze met een glimlach vervloekend, vroeg ik me af of dit wel goed kon gaan.
Dan maar hopen dat we gelijk zouden starten en elkaar niet in de enkels, nek en / of rug zouden vliegen.
Helaas, de hoop was direct vervlogen.Het paar links van mij bleef lang wachten en dus startte ik eerder dan hen, gelijk daarbij merkend dat het paar rechts van mij nog een fractie eerder was gestart met als gevolg dat ik in een sandwichpositie dreigde te verkeren. En dat is in ieder geval op een danswedstrijd helemaal niet prettig.
De paniek sloeg in een fractie van een seconde toe: hoe moest ik hier uitkomen? We waren volkomen de weg kwijt!
Oh dacht ik, had ik Bram maar bij me!
Bram, zegt u, wie is dat nu weer?? Is het een hulpje aan de kant, die je aanwijzingen geeft? Een door medelijden getroffen jurylid die je helpt? Was het de danser die van rechts kwam en zowel jouw als zijn hachje trachtte te redden?
Helaas ik moet u teleurstellen, het is geen van deze mensen.
Bram is eigenlijk helemaal geen mens. Neen, Bram is mijn loods, mijn leidsman, mijn licht in het donker, mijn ster naar de stal, mijn partner naar de finale.
Bram is mijn navigator. Of neen, ik moet het goed zeggen, Bram is de navigator van Fon en Marga van de Riet.
Waar gaat je verhaal nu eigenlijk heen, zult u misschien denken?
Daarvoor moeten we teruggaan naar de wedstrijd van 17 september in Oldenzaal. We hadden met Fon en Marga afgesproken gezamenlijk te rijden.
Thuis had ik uit ( overbodig gebleken) voorzorg de route al via de routeplanner uitgeprint, daar er altijd enige spanning bij me optreedt wanneer ik onbekende routes moet gaan volgen. Mijn vrouw leest dan plichtmatig de stand van zaken onderweg op, hetgeen altijd goed werkt, maar toch blijft de spanning aanwezig, daar heel soms links en rechts, rechts en links worden genoemd.
Eenmaal in de auto van Fon gezeten, bleek de overbodigheid. Op het dashboard werd zijn PDA ( personal digital assistent) in de houder geplaatst, de gps antenne neergelegd en de bestemming aangegeven en reeds enkele meters na het vertrek sprak Bram tot ons:
"Bij de volgende rotonde naar rechts"
"Ga rechtdoor"
"Volgende afslag rechts aanhouden"
"Keer hier om".
Bram bleef ons getrouw en zonder enige aarzeling en twijfel toespreken en
zijn stem stelde me gelijk gerust en ik vertrouwde dan ook volkomen op hem. Hij bracht ons tot de voordeur van ons hotel.
En dat nu, is de Bram die me door de files op de vloer moet leiden.
Het moet toch mogelijk zijn een navigator voor dansparen te ontwikkelen: eentje die je zegt dat je om moet keren, dat je uit moet kijken voor achteropkomend dansverkeer, voor blokkades en opstoppingen. Die waarschuwt voor spookdansers en overstekende danswild. Die je op tijd laat uitwijken en je ruim van tevoren filemeldingen doorgeeft. Die de figuren van je buren analyseert en je vervolgens de beste oplossing voor jouw uitwijkfiguur geeft. Die je zonodig laat "hoveren", laat draaien of in promenadepositie even laat inhouden om zo het geweld om je heen te laten afvloeien, zodat je zelfverzekerd je dans af kunt maken.
De gedachte aan Bram schoot die avond door me heen en ik moet zeggen dat de hierboven genoemde, en misschien te verwerkelijken, fantasie, op dat moment genoeg inspiratie gaf om ons in de verdere rondes niet meer ongemakkelijk te voelen, wanneer we weer eens vast dreigden te lopen.
Zijn stem en duidelijke aanwijzingen wist ik te projecteren op mijn gedrag in het dansverkeer.
Toch vreemd dat we zo'n apparaat menselijke trekjes en eigenschappen toedichten. Zelfs Fon sprak onderweg wel eens tegen Bram, in de zin van "waar laat je me nu heen rijden"of "wat doe je nu" of, nog erger, "hou nu maar je kop, zeikerd". Maar gelukkig, daar is Bram ongevoelig voor en hij scheldt niet terug en daarom dus ook een machientje.
Ik wil er echter ook een, maar ik zit nog te dubben of ik hem André ga noemen of haar Clara. Of zal ik hem Fon noemen, daar hij me er lekker voor heeft gemaakt. Of naar mijn baas, zodat ik me eens flink kan uitleven wanneer deze me dwars heeft gezeten. Of zal ik hem uit narcistische overwegingen gewoon "TonTon" noemen?
Misschien weet u wel een leuke naam voor de nog aan te schaffen boreling!
Ik lees het wel in het gastenboek.
rijzen en dalen
