Boetseren!! .
Met veel plezier denk ik terug aan een oude televisieserie waarin Arjan Ederveen en Tosca Niterink ( nog meer bekend als Theo en Thea) een cursus presenteerden waarin de kijkers konden leren "Creatief met kurk" te zijn. Later gingen ze nog eens verder als "Theo en Thea in de Gloria".
Op zondagmorgen keken we dan met onze drie kinderen naar deze humorvolle en tegelijkertijd leerzame volwassen kinderserie. Ik raad u aan eens te kijken op You Tube en met name naar de afleveringen over homoseksualiteit en stijldansen.
Wanneer ik op de trainingsavonden eens goed om me heen kijk, krijg ik vaak associaties met de titel van eerstgenoemde televisieprogramma. maar dan in de variatie "Creatief met klei".
Want:
In de jaren zeventig was het er ineens: boetseerklei dat hard werd zonder oven, kant en klaar voor gebruik en verpakt in metaalfolie.
Voor zover ik weet was er maar één merk en dat was DAS. Het was in elke speelgoedzaak voor een paar ( toen nog) gulden te koop. Als ik de reclameboodschappen in bladen en op de televisie mocht geloven, kon je er de meest fantastische creaties mee maken. Echter bij mij eindigde mijn stoeipartij met het materiaal meestal met een asbak of vaasje.
U vraagt zich waarschijnlijk ook deze keer weer af waar we nu weer heengaan met zo'n verhandeling over klei.
Ik zou zeggen dat u dan maar eens langskomt op de trainingsavonden van de senioren en uw ogen goed de kost moet geven.
Kijkt u maar eens goed rond en u zult zien dat vele minuten trainen besteed worden aan het scheppen van de perfecte houding bij een stuk mannelijk klei.
Om een voorbeeld te noemen:
Zo gaat ene "Gijs" vaak met zijn rug naar zijn partner "Maria" staan en spreidt op haar verzoek, of zo u wilt bevel, zijn armen waarna zij begint te boetseren en te kneden. Ze trekt en duwt aan de arme man zijn armen waarbij ze poogt zo het volmaakte beeld te creëren: Ellebogen op een rechte lijn en zover mogelijk naar buiten gestrekt.
Wanneer hij dit heeft bereikt, worden de schouders vervolgens naar beneden gedrukt. Daarna weer enkele stappen terug en de beeldhouwster begint wanneer ze over het tot nu toe gedane werk tevreden is, met het rechtzetten van het kopje waarbij ze zijn hals zo lang mogelijk maakt en uitstrekt. De kin mooi en arrogant naar voren duwen en weer een paar stappen terugmaken en het geheel kritisch bekijken. De arme man is in dit geval gedwongen roerloos te blijven staan en wacht met spierpijn in armen, nek, schouders op het verlossende woord van "Maria" dat het beeld klaar is. Dat wil niet zeggen dat hij de boel de boel kan laten , nee, nu moet het hele zootje ook nog in beweging komen, waarbij de creatievelinge ook nog eens tegen hem aan komt staan en de opdracht geeft een paar figuren in deze houding met haar te dansen. Waar zijn we toch aan begonnen, mannen!
Soms worden wij, arme kerels, ook nog eens gedwongen tegen de muur te staan, waarna het vrouwelijk gilde haar lusten mag botvieren. En dan mogen we niets terugdoen. Het is niet voor niets dat we ze thuis terugpakken door vaak naar voetbal cq. sport te kijken of in andere situaties hoofdpijn te veinzen..
Natuurlijk hadden de dames geen flauw benul dat ze ook nog eens een cursus kneden en boetseren gratis bij hun dansopleiding kregen. Clara geeft deze er voor niets bij. Zelf heb ik ook wel eens haar creatieve bezeer-, pardon, boetseerhandelingen mogen ervaren, of zo u wilt, ondergaan.
Ze gebruikt daarvoor niet alleen haar handen maar kan ook handig haar armen en benen gebruiken om de levende bonk klei die voor haar staat tot een goed beeld te vormen. Om de fijne finesses in het beeld te krijgen gebruikt ze zelfs haar nagels die ze nog wel eens in de hals van die mannen wil planten. En, dat moet gezegd worden, kan best pijnlijk zijn. Soms gebruikt ze haar armen om die schouders van het welwillende model te bewerken waarna ze vervolgens tegelijkertijd haar hoofd tussen de schouderbladen wil duwen om het kreng in de goede houding te krijgen. De scherpe knieën worden, indien nodig , gebruikt om de laatste correcties aan de benenpartij aan te brengen.
Vaak ziet ze haar werk na enkele passen dansen weer in elkaar donderen, maar dan pakt ze vervolgens de kleiklomp weer op en kneedt deze weer opnieuw in de goede vorm. Uiteindelijk moet de gewillige partner van de man dit voortaan van haar overnemen, met als resultaat dat menige dame op de trainingsavonden weer haar best doet die kerel tot een volmaakte Michelangelo te scheppen. Helaas zie ik soms meer het beeld van Ossip Zadkine, dat in Rotterdam staat ter herdenking van de verwoesting en wederopbouw in de 2e WO, tevoorschijn komen. Hoe dat eruit ziet? Kijk maar op internet, dan weet u genoeg.
Maar ja, en dat is dan het voordeel van klei: voordat het erin gebakken zit kun je er altijd weer wat water overheen gooien en is het weer soepel genoeg om opnieuw in een betere vorm te boetseren.
Rijzen en Dalen
N.B. Elke overeenkomst met bestaande figuren berust op louter toeval. Namen van dansers zijn, ter bescherming van de privacy van de personen, zo goed als mogelijk gefingeerd.
